jak wpaść w anoreksje

Moja córka choruje na anoreksję. "Myślałem, że Ola dwa razy się naje i będzie dobrze". Przy wzrośnie 151 cm w krytycznym momencie Iga ważyła niecałe 28 kilogramów. — Zaczęłam Przez PO i Tuska były bulimie i anoreksje w szkołach, minister Czarnek to lek tę patologię. video udostępnił @mat3oosh via Twitter Leczenie anoreksji polega na stopniowym przywracaniu pacjentowi prawidłowej wagi. Należy przede wszystkim ustabilizować fizyczny stan chorego. Jeśli na skutek powikłań jadłowstrętu (np. zaburzeń krążenia) dochodzi do zagrożenia życia, leczenie anoreksji w domu jest niemożliwe. Pacjent może bowiem wymagać żywienia dojelitowego Anoreksja ( anorexia nervosa, jadłowstręt psychiczny) to poważne zaburzenie zdrowia psychicznego. Charakteryzuje się nieprawidłowo niską masą ciała, lękiem przed przytyciem oraz nadmiernym skupieniem na sylwetce. Powoduje wiele powikłań somatycznych i może zagrażać życiu. Sprawdź, jakie są objawy tej choroby i jak leczy się Jak masz złamaną nogę, to możesz pokazać, że jest w gipsie, ale jak boli cię w środku, to nie masz, jak tego zrobić. Gdy miałam 15 lat, czułam, że nic dobrego na mnie nie czeka. Jedynym rozwiązaniem tego bólu było dla mnie odebranie sobie życia. Frau Sucht Mann Um Schwanger Zu Werden. SCIENCE PHOTO LIBRARY/getty images Objawy anoreksji początkowo nie różnią się od zachowania osób odchudzających się. Jadłowstręt psychiczny cechuje jednak brak dystansu do takich działań i nieadekwatne do rzeczywistości przekonanie o własnej nadwadze. Późnym objawem nieleczonej anoreksji jest wyniszczenie organizmu. Anoreksja (inaczej jadłowstręt psychiczny) wyraża się w patologicznym dążeniu do redukcji wagi. Osoby cierpiące na tę chorobę mają zaburzony obraz własnego ciała. Przekonane są o swojej nieatrakcyjności, którą przypisują zbędnym kilogramom. Proces odchudzania kontynuują pomimo coraz większej niedowagi. Epidemiologia anoreksji Anoreksję diagnozuje się u około 1–2% osób dorosłych i u 4–5% młodzieży rasy białej. Jadłowstręt psychiczny w 75% przypadków rozwija się przed 25 rokiem życia, a jego pierwsze objawy przypadają na okres adolescencji (14–18 rok życia). Anoreksja może jednak dotknąć osoby w każdym wieku. Kilkukrotnie częściej zapadają na nią kobiety, choć odnotowano też wiele przypadków zachorowań u mężczyzn, zwłaszcza u nastolatków. Pierwsze objawy anoreksji Początki anoreksji mają niespecyficzne objawy, więc łatwo je przeoczyć. Choroba może rozwijać się u osoby o znacznej nawet nadwadze, w przypadku której intensywne wysiłki zmierzające do utraty nadmiarowych kilogramów nie budzą niepokoju. Przeciwnie, w związku z obowiązującą modą na „bycie fit” i kultem szczupłej sylwetki, spotykają się zwykle z aprobatą środowiska. Za początkowe objawy anoreksji uznaje się: koncentrację uwagi na własnym wyglądzie, znaczące ograniczenie wartości energetycznej posiłków, wykluczanie z diety określonych produktów, wyrzuty sumienia pojawiające się po spożyciu obfitszego posiłku czy „zakazanego” produktu. Do wczesnych objawów jadłowstrętu psychicznego zwykle dołączają inne zachowania. Osoby dotknięte chorobą podejmują intensywne treningi. Unikają sytuacji, w których mogłyby ulec pokusie spożycia nazbyt obfitego posiłku – omijają restauracje, unikają spotkań z rodziną i przyjaciółmi, którym towarzyszy wspólne jedzenie. Choć anorektycy zadowoleni są z postępującej redukcji masy ciała, mniej lub bardziej świadomie starają się ukryć swoją chorobę, co dodatkowo staje się powodem do unikania towarzystwa przy posiłkach. Chorzy, którzy schudli ponad miarę, mają też skłonność do ukrywania sylwetki pod luźną odzieżą. Czytaj także: Zaburzenia odżywiania a pandemia. Ekspertka: „Nasilenie objawów wynika ze stresu i tłumienia emocji" Jakie są objawy anoreksji w zaawansowanym stadium? Jadłowstręt psychiczny diagnozuje się zwykle w zaawansowanym stadium, kiedy BMI (współczynnik określający stosunek masy ciała do wzrostu – kg/m2) chorego spada poniżej normy (u dorosłych niedowagę oznacza BMI <18,5). O anoreksji można mówić wówczas, gdy niedowadze towarzyszą następujące symptomy: silny lęk przed przybraniem na wadze i zadowolenie z jej spadku, nieprawidłowa ocena własnej wagi i sylwetki (subiektywne przeświadczenie, że wciąż ma się zbyt obfite kształty), ignorowanie uwag bliskich dotyczących nadmiernego spadku wagi, dyskretne chowanie czy wypluwanie podanego pokarmu, natręctwa takie, jak nieustanne ważenie się czy przeglądanie w lustrze, utrzymywanie ścisłej diety pomimo postępującego wychudzenia, uprawianie intensywnych ćwiczeń fizycznych. Wyróżnia się dwa typy anoreksji – restrykcyjny i bulimiczny. Powyżej wymienione symptomy charakteryzują pierwszy z nich. W obrazie drugiego schorzenia dodatkowo pojawiają się epizody przejadania się. W związku z tym charakterystycznym objawem anoreksji bulimicznej jest częste zażywanie środków przeczyszczających i moczopędnych oraz prowokowanie wymiotów. Niezależnie od pogarszającego się stanu osób cierpiących na anoreksję, nie dostrzegają one swojego problemu i nie zgłaszają postępujących kłopotów ze zdrowiem. Czytaj także: Anoreksja i bulimia. Czym się różnią, jak je rozpoznać? Konsekwencje chorób Późne konsekwencje anoreksji Anoreksja to choroba wyniszczająca organizm i psychikę. Początkowo może wiązać się z dobrym nastrojem i satysfakcją, jaką przynosi stopniowy spadek wagi, ale z czasem niedożywienie powoduje zmiany zachowania. W około 70% przypadków zaburzenia działaniu ośrodkowego układu nerwowego prowadzą do depresji. Innym psychicznym objawem anoreksji jest stopniowa izolacja od otoczenia, pogorszenie relacji z bliskimi. Bardzo niebezpieczne są somatyczne powikłania jadłowstrętu psychicznego, wynikające ze skrajnie niedoborowej diety. Lista fizycznych objawów anoreksji w jej późnym stadium obejmuje: problemy z koncentracją, pamięcią, przewlekłe zmęczenie, zanik kory mózgowej, zaburzenia hormonalne, które mogą skutkować zanikiem menstruacji u kobiet, u mężczyzn objawiać się spadkiem potencji, u dzieci i młodzieży – zatrzymaniem wzrostu i dojrzewania płciowego, u wszystkich chorych – zmianami w zakresie stężenia insuliny, kortyzolu czy hormonów tarczycy, zaburzenia termoregulacji, dolegliwości ze strony układu pokarmowego – bóle brzucha, stany zapalne przełyku, żołądka, wzdęcia, zaparcia, zaburzenia rytmu serca, ciśnienia krwi, niedokrwistość, niedokrzepliwość, osteoporozę i osteopenię, wypadanie włosów, łamliwość paznokci. Anoreksja cechuje się najwyższą śmiertelnością spośród wszystkich zaburzeń o podłożu psychicznym. Umiera około 10% chorych – większość w następstwie powikłań głodzenia się. Co trzecia osoba z tej grupy odbiera sobie życie. Bibliografia: A. Bilikiewicz, Zaburzenia odżywiania się, [w:] „Psychiatria: podręcznik dla studentów medycyny”, red. A. Bilikiewicz, Warszawa 2006, s. 383–386. B. Józefik, Anoreksja i bulimia psychiczna, Kraków 1996. E. Bator, M. Bronkowska, D. Ślepecki, J. Biernat, Anoreksja – przyczyny, przebieg, leczenie, „Nowinki Lekarskie” zobacz film: Anoreksja Czy artykuł okazał się pomocny? Anoreksja, czyli inaczej jadłowstręt psychiczny to zaburzenie, nad którym osoba chora szybko traci kontrolę. Stąd częste obsesyjne odchudzanie u osób skrajnie szczupłych. Objawy anoreksji są początkowo niegroźne a jej leczenie bardzo trudne. Dlatego warto wiedzieć, na co zwracać uwagę i co powinno niepokoić. Czym jest anoreksja? Anoreksja nevosa to zaburzenie o podłożu psychicznym, zwane także jadłowstrętem psychicznym. Choroba najczęściej pojawia się w okresie dojrzewania, stąd często błędnie nazywana jest chorobą nastolatek. Tymczasem zachorować na nią może każdy, choć statystyki pokazują, że częściej dotyczy ludzi młodych oraz osób, które ze względów zawodowych muszą dbać o swoje ciało i szczupłą sylwetkę. Natomiast młodzi ludzie w okresie dojrzewania są bardzo przewrażliwieni, przeczuleni na punkcie swojego wyglądu, nierzadko popadają w niczym nieuzasadnione kompleksy. Stąd obsesyjne dążenie do utraty wagi nawet u osób, które ważą znacznie mniej, niż powinny. Anoreksję diagnozuje się w momencie, gdy osoba walcząca z wyimaginowaną nadwagą, waży o 15% mniej, niż powinna. Charakterystyczne dla anorektyków jest dążenie do perfekcjonizmu na innych polach życia: w pracy, w szkole, na uczelni. Anorektycy są bardzo aktywni fizycznie, potrafią codzienne kilka godzin uprawiać sport i to dość intensywnie. Przyczyny anoreksji Wspomniany już perfekcjonizm uważany jest za jedną z przyczyn anoreksji. Zaczyna się zwykle niewinnie, od „chcę być najlepszy” do „muszę być najlepszy”. Obsesyjna chęć dążenia do perfekcjonizmu powoduje głębokie niezadowolenie wewnętrzne, gdy starania zakończą się niepowodzeniem. Efektem są kolejne starania na coraz nowszych gruntach. Nadmiernie wygórowana ambicja zmusza do osiągnięcia ideału na wszystkich możliwych polach, także, jeśli chodzi o wygląd, przy czym osoby cierpiące na anoreksję nie widzą, że ich waga osiągnęła niebezpiecznie niski poziom. Chęć wypracowania szczupłej sylwetki jest także wynikiem presji społecznej. Żyjemy w czasach kultu szczupłego ciała (moda zmienia się na przestrzeni lat, w czasach rubensowskich za piękne uważano kobiety o obfitych kształtach), wiele młodych osób chce wzorować się na uważanych za ideał piękna modelkach. Tymczasem nie jest tajemnicą, że zawód modelki wymaga zachowania ekstremalnie szczupłej sylwetki (wyjątkiem są modelki plus size), co niekoniecznie jest zdrowe i naturalne. Istnieje także teoria mówiąca o genetycznych i biologicznych skłonnościach do anoreksji. Udowodniono, że u anorektyków występuje podwyższona ilość hormonu stresu (kortyzonu) i obniżona hormonu szczęścia (serotoniny). Jednak ciężko ocenić, czy to poziom hormonów ma wpływ na rozwój anoreksji, czy też anoreksja powoduje zaburzenia w gospodarce hormonalnej. Objawy anoreksji Anoreksja jest chorobą rozwijającą się powoli. W przeciwieństwie do typowych chorób zakaźnych tu objawy są łagodne i początkowo można je zlekceważyć. O autodiagnozę może być trudno, osoby z anoreksją nie przyjmują do wiadomości, że mają problem. Dużą rolę w rozpoznaniu zaburzenia ma otoczenie, rodzina, znajomi, nauczyciele, współpracownicy. Anorektycy często na początku choroby przejawiają duże zainteresowanie gotowaniem. Chętnie przygotowują posiłki nie tylko dla siebie, ale także dla rodziny. Interesują ich różne diety, kaloryczność produktów. Wygląda to niewinnie, ale jeśli tak zachowuje się osoba szczupła, powinno budzić niepokój. Anoreksja powoduje chęć kontrolowania, co będzie podane do jedzenia, jednak nawet to nie jest gwarancją, że anorektyk cokolwiek zje. Dlatego, jeśli podejrzewamy kogoś o skłonności do jadłowstrętu, uważnie przyglądajmy się zachowaniu tej osoby podczas jedzenia. Czy to, co ma na talerzu, rzeczywiście trafia do jej ust, czy może pod stołem karmi psa lub ukradkiem wkłada jedzenie do torebki? Zmiana stylu ubierania się także może być niepokojącym sygnałem. Anorektycy w obawie krytycznych uwag ze strony otoczenia ukrywają chęć pozbycia się ich zdaniem nadmiarowych kilogramów, stąd początkowe efekty odchudzania mogą być niezauważone. Jeśli osoba, która do tej pory nosiła wyłącznie obcisłe ubrania, nagle zmieniła front i nosi luźne podkoszulki, warto uważnie przyjrzeć się jej nogom i ramionom. Obsesyjna chęć schudnięcia powoduje też nagłe zainteresowanie sportem. Nie ma nic złego w regularnych treningach, pod warunkiem, że nie odbywają się one siedem dni w tygodniu i nie trwają po kilka godzin dziennie. Takiego tempa nie wytrzymają nawet zawodowi sportowcy. Osoba z początkującą anoreksją ma silne skłonności do nagłej huśtawki nastrojów. Charakterystyczne są skrajne stany: euforia i depresja. Ponadto warto przyjrzeć się skórze włosom i paznokciom osoby, u której podejrzewamy początki anoreksji. Utrata wagi wiąże się z ubytkiem cennych witamin i minerałów, a to bezpośrednio przekłada się na wygląd – łamliwe włosy i paznokcie, matowa, blada cera, to poważne sygnały ostrzegawcze. Leczenie anoreksji Anoreksja jest chorobą o podłożu psychicznym, dlatego podstawą leczenia powinna być terapia. Choroba jest o tyle trudna do wyleczenia, że leczyć trzeba nie skutki, a przyczyny. Nie wystarczy zmusić osoby chorej do jedzenia, to ona sama musi zrozumieć, że ma problem, uwierzyć, że jej ciało jest niepokojąco szczupłe i wyrazić świadomą chęć zmian. Jednak zanim uda się osiągnąć ten efekt, trzeba ustalić, co było impulsem, który wywołał chorobę. Sam proces leczenia jest dość długi, mówi się nawet o pięciu latach nieprzerwanej terapii. Jego głównym celem jest eliminacja przyczyn choroby – niskiej samooceny, przekonania o nadwadze, perfekcjonizmu i obsesyjnego dążenia do wyimaginowanego ideału. Ponadto trzeba skupić się na przywróceniu optymalnej wagi ciała, leczeniu schorzeń medycznych będących następstwem długiego niedożywienia. Wreszcie trzeba się skupić na eliminacji czynników, które doprowadziły do choroby. Czasem niezbędna jest zmiana otoczenia, pracy lub szkoły. Jeśli to możliwe stosuje się ambulatoryjną formę leczenia anoreksji, czasem jednak niezbędna jest hospitalizacja. Anoreksja – nauka jedzenia na nowo Problemem osób z anoreksją jest umiejętność jedzenia. To, co nam wydaje się oczywiste i naturalne, dla nich jest czynnością wymagającą ponownej nauki. Nie da się tak po prostu z dnia na dzień więcej zjeść. Organizm nie jest na to gotowy, układ trawienny nie podoła nagle zwiększonej dawce codziennego pokarmu. Dobrym rozwiązaniem są płynne odżywki, czyli żywność specjalnego przeznaczenia medycznego. Produkty te zawierają optymalną dawkę białek, węglowodanów, witamin i minerałów. Płynna forma ułatwia przełykanie, co dla wieloletnich anorektyków jest niezwykle ważne i łatwiejsze do stolerowania niż tradycyjny posiłek. Dużym plusem jest też stosunkowo mała jednorazowa porcja, ponieważ osoby wychodzące z anoreksji nie są w stanie przyjmować dużych objętości posiłków. W diecie osoby będącej w trakcie leczenia anoreksji powinny znaleźć się warzywa i owoce, produkty zbożowe, chude mięso, ryby, drób, nabiał. Dieta ta powinna być bogata w błonnik, węglowodany, białka oraz witaminy, przede wszystkim z gruby B i C. Dobrze jest, gdy taką dietę układa doświadczony dietetyk, osoba z anoreksją i w trakcie jej leczenia ma bowiem specyficzne potrzeby żywieniowe. Wbrew pozorom nagła zmiana diety na bardzo obfitą nie spowoduje szybszego powrotu do zdrowia, ale może skutkować tzw. zespołem ponownego odżywienia (z ang. refeeding synrome) dlatego ważne jest stopniowe wprowadzanie pokarmów czy odżywek medycznych, a w początkowej fazie wsparcie poradą dietetyka. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Zamieszczone tu materiały w żadnej mierze nie zastępują profesjonalnej porady medycznej. Przed zastosowaniem się do treści medycznych znajdujących się w serwisie należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą. Witam. Od prawie roku choruję na anoreksję. Mam 170 cm i ważę 43 kg.. chcę ponownie zmierzyć się z chorobą, dotychczas przegrywałam, ale daję sobie ostatnią szansę, potem, jeśli nie przytyję, zostanę wysłana do kliniki w Bydgoszczy.. I tu pada moje pytanie, jak mam jeść? Ile kcal dziennie? Jaki jadłospis? Dodam, że mam bardzo skurczony żołądek.. Proszę o pomoc ;( KOBIETA, 18 LAT ponad rok temu Jak rozpoznać warzywa i owoce dobrej jakości? Witam, radziłabym zgłosić się bezpośrednio do dietetyka. W przypadku anoreksji porada dotycząca ilości pożywienia musi być trafna w 100% i nie ma tu miejsca na pomyłkę. W przeciwnym wypadku pacjentka z reguły trafia do szpitala. Pozdrawiam Ewa Ceborska 0 Nasi lekarze odpowiedzieli już na kilka podobnych pytań innych znajdziesz do nich odnośniki: Co jeść i jak często, żeby przytyć po anoreksji? – odpowiada Agnieszka Jamroży Czy to jest anoreksja? Jak jeść normalnie? – odpowiada Agnieszka Jamroży Anoreksja bulimiczna a dieta – odpowiada Agnieszka Jamroży Jak nabrać masy ciała? – odpowiada Mgr inż. Ewa Ceborska-Scheiterbauer Jak leczyć anoreksję? – odpowiada Mgr Kamila Drozd Zahamowanie wzrostu - czy jest skutkiem anoreksji? – odpowiada Agnieszka Jamroży Jak pomóc 13-latce z anoreksją? – odpowiada Dariusz Pysz-Waberski Odżywianie przy wychodzeniu z anoreksji – odpowiada Ewa Kozłowska Anoreksja i dopasowanie diety – odpowiada Mgr Anna Ingarden Brak apetytu, niska waga. Czy to anoreksja? – odpowiada Agnieszka Jamroży artykuły Fot: Dennis Galante / (1) Leczenie anoreksji to proces długotrwały, wymagający zaangażowania wielu specjalistów. Niezbędna jest także odpowiednia motywacja pacjenta i współpraca jego bliskich. Proces leczenia może trwać nawet kilka lat. Anoreksja (jadłowstręt psychiczny) to zaburzenie odżywiania, które najczęściej dotyka nastolatki i młode kobiety. Cechuje się dążeniem do redukcji wagi poprzez restrykcyjną dietę, intensywne treningi, zażywanie środków przeczyszczających czy moczopędnych. Działanie takie jest skutkiem subiektywnego przeświadczenia o nieatrakcyjności własnego ciała. Jadłowstręt psychiczny prowadzi do wyniszczenia organizmu i zmian w psychice chorego. W 10% przypadków staje się przyczyną śmierci. Jako jedna z najniebezpieczniejszych chorób o podłożu psychicznym anoreksja wymaga leczenia, często szpitalnego. Kiedy należy podjąć leczenie anoreksji? Drastyczny spadek wagi i odmawianie przez chorego posiłków nie musi oznaczać jadłowstrętu o podłożu psychicznym. Często jest symptomem dolegliwości somatycznych wymagających zupełnie innego postępowania niż to, które zalecane jest przy anoreksji. Za kryteria diagnostyczne anoreksji uznaje się: BMI równe lub mniejsze niż 17,5, zaburzony obraz własnego ciała i intensywna obawa przed przytyciem, nasilone zachowania, których celem jest zmniejszenie masy ciała, zmiany hormonalne i metaboliczne oraz wtórne zaburzenia funkcjonowania organizmu. Rozpoznanie stawia się na podstawie dokładnego wywiadu (od chorego i jego bliskich), standardowych badań lekarskich, badań laboratoryjnych krwi oraz elektrokardiografii (EKG). Zarówno diagnostykę, jak i późniejsze leczenie anoreksji powinien prowadzić psychiatra przy ścisłej współpracy z internistą, endokrynologiem, w przypadku kobiet – ginekologiem, a także dietetykiem i psychoterapeutą. Leczenie anoreksji w szpitalu i ambulatoryjnie Leczenie anoreksji polega na stopniowym przywracaniu pacjentowi prawidłowej wagi. Należy przede wszystkim ustabilizować fizyczny stan chorego. Jeśli na skutek powikłań jadłowstrętu (np. zaburzeń krążenia) dochodzi do zagrożenia życia, leczenie anoreksji w domu jest niemożliwe. Pacjent może bowiem wymagać żywienia dojelitowego czy wyrównania niedoborów elektrolitowych, co wiąże się z hospitalizacją na oddziale internistycznym. Jeśli nie dojdzie do ostrego stanu somatycznego, chorzy kierowani są zwykle na oddziały psychiatryczne. Leczenie anoreksji może odbywać się ambulatoryjnie tylko w przypadku umiarkowanej niedowagi, gdy stan chorego jest stabilny i stale monitorowany przez jego bliskich. Czytaj także: Zaburzenia odżywiania a pandemia. Ekspertka: „Nasilenie objawów wynika ze stresu i tłumienia emocji" Dieta w leczeniu anoreksji Sposób żywienia pacjenta z anoreksją należy zawsze dostosować do konkretnego przypadku, uwzględniając powikłania choroby. Początkowo wprowadza się dietę niskoenergetyczną (ok. 500 kcal dziennie), płynno-papkowatą. Posiłki muszą być niewielkie, lecz częste (5–6 dziennie) i lekkostrawne. Należy ograniczać ilość tłuszczów, a podaż białka zwiększyć powyżej norm żywieniowych (jest niezbędne do odbudowy tkanek). Niewskazane jest spożywanie produktów zawierających dużą ilość błonnika, ponieważ zmniejsza on łaknienie. Dieta powinna być zasobna w witaminy i substancje mineralne, na których niedobory cierpi osoba z anoreksją. Stopniowo należy podnosić wartość energetyczną posiłków – do docelowych 2000–3000 kcal dziennie. Zaleca się podjęcie umiarkowanej aktywności fizycznej, która pobudzi apetyt. Prawidłowo zbilansowany jadłospis powinien zapewnić przyrost wagi od 0,2 do 1 kg tygodniowo. Proces odbudowy masy ciała jest zatem długotrwały, wymaga odpowiedniej motywacji i konsekwencji ze strony chorego. Za chwilę powrotu do zdrowia uznaje się odzyskanie równowagi hormonalnej (w przypadku kobiet pojawienie się menstruacji). Przez kolejne 2–4 lata leczenia anoreksji konieczne jest stałe kontrolowanie wagi i fizjologicznych parametrów pacjenta w celu potwierdzenia, że odzyskał on kontrolę nad swoimi nawykami żywieniowymi i nie grozi mu nawrót choroby. Jak wygląda leczenie anoreksji? Dowiesz się tego z filmu: Zobacz film: Ośrodek, a nawet dom… dla chorych na anoreksję i bulimię Źródło: Dzień Dobry TVN Psychoterapia w leczeniu anoreksji Leczenia anoreksji nie można ograniczać wyłącznie do jej somatycznych objawów. Podstawę postępowania powinna stanowić psychoterapia, która, eliminując przyczyny choroby, pozwala zapobiec jej nawrotom. Rolą terapeuty jest ustalenie, jakie czynniki skłaniają pacjenta do patologicznego odchudzania i dostosowanie odpowiedniej do danego przypadku metody. W leczeniu anoreksji skuteczne mogą się okazać techniki terapii z różnych nurtów – poznawczo-behawioralnej, psychodynamicznej, humanistycznej, systemowej, zarówno w wariancie indywidualnym, jak i grupowym. W przypadku chorych, którzy nie ukończyli 18 roku życia, niezbędne jest zaangażowanie w leczenie całej rodziny (terapia rodzinna). Ważnym aspektem terapii jest psychoedukacja – zarówno pacjenta, jak i jego bliskich – służąca wyjaśnieniu mechanizmów anoreksji i sposobów radzenia sobie z zaburzeniami odżywiania. Czy można wyleczyć anoreksję farmakologicznie? Nie ma leków przeciwko anoreksji ani preparatów, które wpływają bezpośrednio na wzrost masy ciała. W przypadku, gdy chorobie towarzyszą takie objawy, jak depresja, lęk czy bezsenność, psychiatra może jednak przepisać leki, które poprawiając samopoczucie, ułatwiają walkę z jadłowstrętem i wzmacniają niezbędną do niej motywację. Bibliografia: 1. B. Józefik, Anoreksja i bulimia psychiczna, Kraków 1996. 2. E. Bator, M. Bronkowska, D. Ślepecki, J. Biernat, Anoreksja - przyczyny, przebieg, leczenie, [w:] „Nowinki lekarskie” 2011, t. 80, nr 3, s. 184–191. 3. A. Bilikiewicz, Zaburzenia odżywiania się, [w:] „Psychiatria: podręcznik dla studentów medycyny, Warszawa 2006, s. 383–386. 4. E. Rychlik, Dieta w leczeniu anoreksji, Narodowe Centrum Edukacji Żywieniowej IŻŻ Pojęcie anorexia nervosa pochodzi z języka greckiego i oznacza ono brak apetytu. Anoreksja, zwana inaczej jadłowstrętem psychicznym, jest to zaburzenie odżywiania, które charakteryzuje się wyjątkowo niską masą ciała, bardzo dużym lękiem przed przybraniem na wadze i zniekształconym postrzeganiem swojego ciała [1]. Niestety żyjemy w czasach, kiedy jesteśmy pod ciągłą presją bycia idealnym pod każdym względem. Media promują wyidealizowane normy atrakcyjności, a życie staje się ciągłą pogonią za sukcesem i powodzeniem gdzie mało jest miejsca na indywidualność i akceptację samego siebie. W okresie adolescencji kształtuje się nie tylko ciało, ale również tożsamość, a wygląd fizyczny oraz akceptacja ze strony otoczenia i najbliższych osób stają się niezmiernie istotne. Cel badania Badanie zostało przeprowadzone wśród młodzieży w wieku 13-16 lat, ponieważ jest to grupa, która jest najbardziej podatna na zachorowanie. Ankietowani to zarówno chłopcy (50%) jak i dziewczęta (50%). Celem badania było sprawdzenie poziomu wiedzy na temat anoreksji oraz skali zagrożenia jadłowstrętu psychicznego, a także zidentyfikowania poziomu świadomości młodych ludzi na temat najczęstszych objawów, skutków, konsekwencji, a także pomocy chorym na anoreksję. © Dany Lavoie/123RF Wyniki Postrzeganie anoreksji Jak pokazują wyniki przeprowadzonego badania, młodzi ludzie w okresie adolescencji zdają sobie sprawę, że anoreksja jest chorobą psychiczną. Takiej odpowiedzi udzieliło 75% badanych. Czerpanie informacji Młodzież niestety nie nabywa informacji na temat anoreksji w szkole i jest to bardzo przykre. Edukacja w szkołach na temat zapobieganie anoreksji oraz zdrowych nawyków żywieniowych jest konieczna. Obecnie internet stał się najczęściej czytaną bazą informacji, z których młodzi ludzie uzyskują wiadomości (95% badanych). Szukając różnych diet, ćwiczeń można szybko dotrzeć do stron internetowych, które biorą czynny udział w promowaniu anoreksji np. PRO-ANA, fora, blogi. W dzisiejszych czasach to bycie szczuplejszą, ładniejszą zwycięża. Dlatego zdeterminowane, młode, dojrzewające dziewczęta szybko mogą dać wpędzić się w pułapkę zaburzeń odżywiania. Aż 30% dziewcząt w badaniu uznało, iż anoreksja jest to sposób na odchudzanie. To zatrważający wynik. Znajomość objawów Młodzież niestety nie wie jakie są pierwsze objawy jadłowstrętu psychicznego. Na objawy związane z jedzeniem wskazało 30% badanych. Według młodzieży stosowanie restrykcyjnych diet jest pierwszym objawem zachorowania na zaburzenia odżywiania. Utrata masy ciała, brzydkie paznokcie to dla 9% chłopców i 14% dziewcząt objawy, które są alarmujące. Innymi symptomami jest noszenie luźnych ubrań, ciągłe niezadowolenie z siebie, stosowanie środków przeczyszczających –tak twierdzi 14% chłopców i 6% dziewcząt. Analizując odpowiedzi widać, iż adolescenci mają bardzo małą wiedzę, a niestety najczęściej to właśnie w porę zdiagnozowana anoreksja, wraz z odpowiednim leczeniem oraz wsparciem bliskich osób, może pomóc pokonać chorobę, odzyskać zdrowie, pewność siebie i umożliwić realistyczne postrzeganie swojej sylwetki. Świadomość konsekwencji Respondenci zapytani o świadomość konsekwencji jadłowstrętu uznali, iż śmierć jest to podstawowy skutek zachorowania – odpowiedziało tak 18% chłopców i 13% dziewcząt, konsekwencje psychiczne zaznaczyło 11% chłopców i 12% dziewcząt (np. stany depresyjne), a na konsekwencje fizjologiczne powoływało się 10% chłopców i 20% dziewcząt. Przykre jest to, że poziom wiedzy na temat zaburzenia jakim jest anoreksja jest tak niski. Metody leczenia Anorexia nervosa jest poważną, zagrażającą życiu chorobą, a walka z nią wymaga potężnej odwagi oraz wytrwałości. Adolescenci w badaniu uznali, że osoba, która choruje na anoreksję powinna rozpocząć leczenie w szpitalu (43% badanych), ośrodku zamkniętym (26% respondentów), u specjalisty (11% gimnazjalistów). Za najbardziej odpowiedniego specjalistę wskazano dietetyka (80% młodych ludzi) oraz psychologa (65% adolescentów). Najczęściej to właśnie połączenie terapii psychologicznych i psychiatrycznych wraz z współpracą dietetyka wpływa najlepiej na powrót do zdrowia chorego. Wnioski Na podstawie wyników przeprowadzonego badania można wysnuć kilka wniosków: Anoreksja wśród dojrzewającej młodzieży jest zjawiskiem powszechnym i ma wymiar nieustannie podnosić świadomość na temat istniejących zaburzeń odżywiania w życiu człowieka oraz skutków jego oddziaływania na organizm, psychikę i życie chore na anoreksję to nie tylko dziewczęta. Powszechny charakter anoreksji jako ,,choroby cywilizacyjnej’’ powinien wymusić podejmowanie na szeroką skalę działań prewencyjnych. ,,Zapobiegaj, żebyś nie musiał leczyć’’ – ta idea powinna stanowić motto dla uczących w szkołach, a także dla rodziców. Edukacja na temat zdrowych nawyków żywieniowych, zapobiegania anoreksji jest konieczna, ponieważ wiedza na ten temat młodych ludzi w wieku 13-16 lat jest duża liczba gimnazjalistów (60%) uważa, iż wygląd zewnętrzny decyduje o powodzeniu w życiu. 1. Ribner, Neil, 2005. Terapia nastolatków: opis problemu dot. zaburzeń emocjonalnych i zaburzeń zachowania. Gdańsk: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne2. Opracowanie własne na podstawie pracy dyplomowej. Zapisz się na newsletter! Chcę otrzymywać od na podany przeze mnie adres e-mail informacje (w tym marketingowe i handlowe) dotyczące serwisu, a także innych podmiotów współpracujących z portalem zgodnie z Polityką Prywatności - Natalia PawlakDietetyk, psychodietetyk - absolwentka Wyższej Szkoły Biznesu i Nauk o Zdrowiu w Łodzi, obecnie studentka pierwszego roku studiów magisterskich. Szczególnie interesuje się dietetyką kliniczną oraz psychodietetyką.

jak wpaść w anoreksje